[ سوره هود ( 11 ) : آيات 104 تا 108 ] وَ ما نُؤَخِّرُهُ إِلاَّ لِأَجَلٍ مَعْدُودٍ ( 104 ) يَوْمَ يَأْتِ لا تَكَلَّمُ نَفْسٌ إِلاَّ بِإِذْنِهِ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَ سَعِيدٌ ( 105 ) فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيها زَفِيرٌ وَ شَهِيقٌ ( 106 ) خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلاَّ ما شاءَ رَبُّكَ إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ ( 107 ) وَ أَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا فَفِي الْجَنَّةِ خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلاَّ ما شاءَ رَبُّكَ عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ ( 108 ) ترجمه : و ما آن روز را جز براى مدتى معين بتأخير نيندازيم ( 104 ) آن روز كه بيايد هيچكس جز باذن وى سخن نگويد پس دسته‌اى بدبخت و دسته‌اى نيكبخت باشند ( 105 ) اما آن دسته كه بدبختند در آتش دوزخند و ناله و فريادهايى دارند ( 106 ) و تا آسمانها و زمين بر پا است در آنجا جاويدانند جز آن كس كه خدا بخواهد كه براستى پروردگار تو هر چه خواهد مىكند ( 107 ) و اما آن دسته كه نيكبختند در بهشتند و تا